Krzyże na wierzchołkach gór...? Hmm... Moim zdaniem, jedyne takie miejsce, z którego nie należałoby usuwać krzyża, jest to szczyt Giewontu, jakkolwiek krzyż stwarza tam z oczywistych przyczyn zagrożenie. Krzyż na Giewocie niejako zrósł się z krajobrazem. Natomiast wszędzie indziej stawianie krzyży (!) wygląda jak zbędna ostentacja. Co za sens ma krzyż na Grzesiu? Na Tarnicy był - a może jest nadal - taki żelazny krzyż. W roku 2000 był dość mocno zniszczony przez coś, co potężnie trzepnęło z gory. Po co on tam? Czy bez niego Tarnica byłaby gorsza w jakiś sposób?

Jeśli o mnie chodzi, to tak jak mówiłem ten termin bez względu gdzie miałby się odbyć nie wchodzi w grę, bo mam w tych dniach egzaminy przewodnickie. Zresztą każdy weekend tej wiosny mam już zaplanowany górsko i nie ma szans, żebym się gdzieś pojawił.
Jeśli chodzi o Święta to opcja spędzenia ich poza domem nie wchodzi w grę. I tak w ogóle w nim prawie nie bywam. Jedynie rozważam opcję wyskoczenia na Drogę Krzyżową w Wielki Piątek na Tarnicę na jeden dzień, ale też jest to mało prawdopodobne.

Nie Michal. Liczba pielgrzymek w gorach jest calkiem spora. Mialem tez okazje byc (niechcaco) swiadkiem poswiecenia nowego krzyza na Tarnicy. To tez byla szopka w najgorszym wydaniu. Starsze osoby zupelnie nie przygotowane na dlugi meczacy spacer po blotnistych sciezkach. Do tego rozpetala sie niezla burza. Naprawde martwila mnie taka nieodpowiedzialnosc. Ledwo poruszajace sie starsze kobiety, zestresowane warunkami, ubrudzone blotem. Czolowka pochodu oczywiscie wyposazona w megafon. Nic milego.

Kiedys juz o tym pisalem. Pierwszy krzyz na Tarnicy zniszczyli sami wierni, wypelniajac konstrukcje kratownicowa kamieniami. Niektorym wydawalo sie, ze to wrecz grzech nie wlozyc tam swojego kamienia.

Niektore interwencje TOPR byly spowodowane posrednio przez niedpowiedzialnych ksiezy. Nie pisze tu o prowadzeniu jakis grup ale o dziwnych radach udzielanych niektorym wiernym, polegajacych na namawianiu ich np. na wycieczke na Giewont w celu wyblagania poprawy swego losu.

To jest tak, ze wierzacy przybywaja w gory z przekonaniem, ze zmniejszaja dystans dzielacy ich od Boga. Niektorzy wpadaja w jakis amok. Hierarchowie kosciola sa przeciwni stawianiu symboli religijnych gdzie badz. Niestety kler nizszego szczebla, zdecydowanie sie do tych wytycznych nie stosuje.

To co pisze nie ma zadnego zwiazku z jakas walka z kosciolem. To zwykla walka z glupota.

Jarek

Porownanie z droga do Moka calkiem sluszne. Wlasnie dlatego tej drogi unikam. Jarek

ok a wiec tak ..

Wyjazd: 21 Marca , zbiórka o 4.30 na parkingu pod urzędem wojewodzkim

koszt :16 zł zbieram ja i najpozniej do przyszlej srody ale prosze zebyscie przyniesli w piatek na droge krzyzowa wliczony jest koszt ubezpieczenia oraz podróż

Trasa:Ustrzyki Górne --->Muczne---> Tarnica ----> Ustrzyki Górne planowany wyjazd z UStrzyk ok. 16 w rzeszowie bedziemy koło 18 ;] badz pozniej albo wczesniej pogode dam znac co i jak

Pozdrawiam

Czuwajcie moi drodzy;)
Wyjazd jest 06.04.07 czyli wielki Piatek. zbieramy sie o 5.30 przed urzedem wojewodzkim na parkingu. Wychodzimy z ustrzyk gornych i udajemy sie trasa PTTKU na tarnice ci co chca zdobyc jakies punkty na odznake GOT-u niech wezma ksiazeczki. Aha mam nadzieje ze znajdziesie u was paru chetnych do niesienia krzyza oczywiscie bedziemy sie zmieniac
Pozdr.

Wystartowałem kiedyś z Wołosate o 4 rano (jeszcze ciemno było) na Tarnice, a potem zachciało mi sie przejść połoninami. Doszedłem do krzyża na Smereku ok 22.00 a potem do Starego Sioła krótszym szlakiem (nieoznakowanym ale to nic bo już go zdążyłem poznać ) Może to i nie najszybciej ale po drodze wchodziłem na różne szczyty na połoninie wetlińskiej. Prowiant skończył mi sie o 10 rano ( półtora litra mineralnej i 2 czekolady) potem piłem wode ze strumyków (do których musiałem schodzić z poloniny) i z mijanych schronisk (Chatka Puchatka i jakaś baza ratowników), na połoninie wet. znalazłem w kępie paru drzew jakies jabłka ale kwaśne były ale dobre )). A ogólnie to zajefajnie było, jak schodziłem juz ze Smereka to byłbym coś upolował albo coś upolowało by mnie ale skończyło sie na szelesczączych krzakach. A wogóle to sa wilki w Bieszczadach?

Kupy śniegu nie ma już i chyba już nie będzie...
Zrobiliśmy dziś traskę:
Ustrzyki Górne - Szeroki Wierch - Tarnica - Wołosate
Ogólnie rzecz mówiąc to jest strasznie szarawo i smuto teraz jakoś w tych Biesach...

Dorzucam kilka fotek:















Przypomnę że był to wyjazd Wielkopiątkowy związany z drogą krzyżową...

machoney dnia Sob 19:37, 07 Kwi 2007, w całości zmieniany 1 raz

Tradycyjnie w Wielki Piątek wybieram się na Drogę Krzyżową na Tarnicę.
Będę jechał prawdopodobnie z PKS Krosno, może kogoś z okolic Krosna zaciekawi taki wyjazd. Koszt: 35 zł.
Szczegóły:
http://tiny.pl/4gqw

Do zobaczenia na szlaku

Powstał mały reportaż z Drogi Krzyżowej na Tarnicę:
http://www.odyssei.com/droga-krzyzowa-na-tarnice/994_news.html

Zapraszam do czytania i komentowania

a wiec na poczatek napisze kto mi zaplacil na tarnice a kto mi musi jeszcze zaplacic zaplacili mi :Szuder , Rommel ,Krajew ,Jurek (10zl) a jeszczeczekam na kase o dh. Tomka ,Buncola,Michała, oraz niepewnych dwoch naszych nowych kolezanek Abi i jej kuzynki. Prosze o przyniesienie pieniedzy na przyszla zbiorke ;]. Wyjazd 06.04.07czyli wielki Piatek ,zbieramy sie o 5.30 przed urzedem wojewodzkim na parkingu. Jak dobrze pojdzie to pojedzie od nas 10 osob jesli sie dziewczyny zdecyduja . co do spraw organizacyjnych zostala tylko do przygotowania droga krzyzowa(krzyz juz mamy a nosil go bedzie (mielec,jaslo albo sanok ;D) ktos go musi niesc ;)zgadza sie dh Buncolu ??

Może by tak na wycieczkę ?? Grupa Smoków by dać motywację do walki młodszym wybiera się na wycieczkę
21 marca 2008 r - Wielki Piątek
wyjazd na drogę krzyżową na najwyższy szczyt Bieszczadów Tarnicę (1346m)
Wyjazd z zajezdni PKS w Krośnie S.A.
Zbiórka uczestników godz. 5.40

chętni proszeni o zgłaszanie się do mnie - wymagana rezerwacja

Przez te 3 lata zawsze trafiałem tak, że było pełno śniegu . Za pierwszym razem szliśmy przez Halicz i Rosypaniec i pogoda była znośna tylko na samym szczycie sypał śnieg. W tamtym roku poszliśmy na Smerek i bogoda była wymarzona. Około 14 stopni, czyte niebo, wszyscy krutki rękawek, podwinięte nogawki, a na około 0.5metra śniegu minimum. Teg oroku wyszliśmy z Ustrzy Górnych przez Szeroki Wierch na Tarnice i zejście do Wołosatego. W lesie było spokojnie wiatr targał troche czubami drzew. Wyszliśmy na otwartą przestrzeń i się zaczeło. Zdjęcia teg onei oddają ale momentami zawiewało tak śniegiem, że było widać 5 osób przed sobą i tyle. I tego roczna droga krzyżowa najbardziej mi się podobała poczułem się tak troszke jak polarnik

Moja i moich znajomych Galeria z wypadów górskich. Trochę zdjęć z Małej Fatry, Słowackiego Raju, trochę Tatr (przybędzie więcej), kilkakrotnie Bieszczady (także drogi krzyzowe na Tarnicę). Znalazło się też miejsce na parę fotek z Kaukazu i Elbrusa.

Zapraszam

http://a13.one.pl/gallery2/main.php

Ubiegły rok może nie był zbyt opfitujący w wyjazdy ale był całkiem przyzwoitu

styczeń - Bieszczady 2 dni
marzec - droga krzyżowa na Tarnice
czerwiec - lipiec (urlop)- Niżne Tatry 3 dni
- Wysokie Tatry 1 dzień
sierpień - Slovenski Raj 1 dzień
wrzesień - Bieszczady 1 dzień
listopad - Bieszczady 2 dzni

Ostatnio będąc w bieszczadach uświadomiłem sobie że to już 20 lat udeptuje szlaki bieszczadzkie. Sporo czasu.

A tak z ciekawości spytam, dużo wtedy osób rusza na Tarnicę ??

Co roku w Drodze Krzyżowej na Tarnicę uczestniczy od 1000 do 2000 osób - warto tu dodać, że nie ma jednej Drogi Krzyżowej, każda zorganizowana grupa ma własną, zaś indywidualne osoby “podłączają” się do tych grup.

Źródło

Proszę o zdjęcie krzyża na Tarnicy...

Tak jest, to Raba Wyżna, krzyż milenijny na stoku Rabskiej Góry. Rzeczywiście podobny do tego na Tarnicy, a w założeniu ponoć kopia krzyża na Giewoncie.

niebede Ci zabierał to w taki razie chcę "zdjęcie krzyża na Tarnicy"

Może, ale zbaczacie z tematu. Nie mam pojęcia czy np. w Cisnej jest jakiś wrak samolotu, ale co do maleńkich szaleństw... co powiecie na skok na bunge z krzyża na Tarnicy??? Wtedy to dopiero by nas zapamiętali... 8)

Ja na Tarnicy ląduję kilka razy w roku, a na drodze krzyżowej również byłem.

Witam, czy ktoś wie coś na temat Drogi Krzyżowej 2005 na Tarnicę?

<b> Obudziły się też niedżwiedzie w Bieszczadach<b/>
Podczas Drogi Krzyżowej na Tarnicę mieliśmy okazję natknąć się na świeże ślady obudzonego ze snu zimowego.
Na ślady natknęliśmy się w okolicach mostku nad Wołosatką na drodze Wołosate - Rozsypaniec.

Nie wiem czy to tu czy to w ogólnopolskich, ale może by zrobił jakiś grupowy wyjazd na Drogę Krzyżowa w Wielki Piątek na Tarnicę ... co Wy na to??

Wtorek 26 czerwca, pobudka o barbarzyńskiej porze, budzik dzwoni o trzeciej, jednocześnie moje szczęście sprawdza telefonicznie czy wstałam. A ja i tak nie mogłam spać, więc nawet nie jest tak najgorzej ze wstaniem. Zbiórka wycieczki o 4,20. Szybkie pakowanie bagaży i autobus wyrusza o 4,40. Wielkopolska żegna nas chmurami. W Łodzi i Rzgowie próbowałam ciepło myśleć o dwóch kolegach z forum, ale pogoda nie pozwoliła Lało i wiało. Podejrzana ta łódzka aura

Pierwszy dłuższy przystanek na trasie to Jaskinia Raj. Przeraża nas ten deszcz, który leje za oknem, ale jak mijamy Kielce, to wychodzi słońce i nie opuszcza nas już prawie do końca wycieczki. Jaskinia Raj jest cudowna. Wcale mnie nie zdziwiło, że grotołazi, którzy pierwsi zdecydowali się na jej eksplorację tak ją nazwali. W wielu różnorodnych formacjach skalnych wyczarowałam swój prywatny, bajkowy świat.

Po Jaskini Raj przyszła kolej na ruiny zamku w Chęcinach. Aura uległa już takiej poprawie, że z wieży zamkowej roztaczał się widok aż po horyzont. Żadnych chmur, żadnej mgły.

Następnie przetransportowano nas w rejon pasma Łysogór, do miejscowości Nowa Huta. Jaki tam był spokój... Wieczorem, po kolacji i zakwaterowaniu, wybraliśmy się na dłuższy spacer na Łysą Górę. Po drodze rzut oka na gołoborza świętokrzyskie. Na szczycie Łysej Góry przycupnął klasztor Ojców Oblatów Św. Krzyż z przechowywanymi tam relikwiami krzyża, na którym został ukrzyżowany Jezus Chrystus. Dzięki uprzejmości jednego z nowicjuszy dane nam było poczuć atmosferę tego miejsca. Wpuścił nas do świątyni i ciekawie opowiadał, chociaż w tych dniach klasztor nie był udostępniony zwiedzającym.

No i wieczorem padłam jak kawka Okazało się później, że tak będzie wyglądał mój każdy wieczór na tej wycieczce. Napięty program i dużo atrakcji sprawiało, że wieczorami nie mieliśmy problemów z zaśnięciem. No i oczywiście pomagał nam w tym złocisty płyn

Dzień drugi wycieczki – pobudka o siódmej, szybkie śniadanie i jazda do Sandomierza. Zawsze marzyłam o zobaczeniu tego miasta i ciągle nie było mi po drodze. Teraz los się do mnie uśmiechnął. Uwielbiam takie miasta z historyczną atmosferą. Spędziliśmy tam kilka godzin. O kilka dni za mało... Był i rzut oka z Bramy Opatowskiej na wijącą się pod miastem Wisłę i spacer podziemiami Sandomierza i Wąwóz Piszczele i zamek i kościoły i lody na rynku z widokiem na ratusz.

No i w końcu wieczorem wylądowaliśmy w Myczkowcach. Przedsmak Bieszczad(ów), pokój z widokiem na zalew i zielone wzgórza nad Soliną.

Dzień trzeci – rano zapora na Solinie. Jak ja nie cierpię tłumów Jak na deptaku w Sopocie. Tysiące ludzi i hałas. Szybko przemykamy na przystań i wyruszamy w godzinny rejs po zalewie. Przynajmniej na wodzie było spokojniej. Po Solinie przetransportowano nas na pstrąga do Przysłupia. Miałam cichą nadzieję, że pojawi się bieszczadzka ciuchcia, ale niestety. Pozostały tylko puste tory ciągnące się w głąb Bieszczad(ów). No i ten piękny widok na Smerek i Połoninę Wetlińską. Nareszcie Biesy i Czady. Jak przystało na wycieczkę wygodnych ludzi, autobus przewozi nas po pstrągu na piwo do Siekierezady. Nie wyobrażam sobie pobytu w Bieszczadach bez wdepnięcia do tej knajpy w Cisnej. Nierozerwalnie kojarzy mi się z atmosferą Bieszczad(ów). Tam mamy spotkanie z miejscowym poetą i pisarzem. Dopiero kiedy ma się kontakt z prawdziwymi bieszczadzkimi zakapiorami, można zrozumieć, co tych ludzi przyciągnęło w te rejony. Przeważnie są to bardzo wrażliwi ludzie, których przytłaczało życie w mieście. W Bieszczadach odnaleźli wolność. Ze spotkania z Ryszardem Szocińskim wyszłam z innym spojrzeniem na świat. Zrozumiałam, że w życiu powinno liczyć się coś innego niż codzienna gonitwa za karierą i kasą. No i niosłam oczywiście pod pachą opowiadania Pana Ryszarda ze specjalną dedykacją No i wieczorem padłam na wieczorku tanecznym nie miałam sił tańczyć

Dzień czwarty to w całości Sanok. A więc i zamek sanocki z ładną wystawą ikon i malarstwa Beksińskiego. Następnie skansen architektury drewnianej. I w końcu coś, czego się strasznie bałam, a co spodobało mi się ogromnie – spływ pontonami do tajemniczej doliny Sanu. Nie byłoby w tym spływie nic dziwnego i przerażającego, gdyby nie to, że płynie się tam na pontonach, własnoręcznie wiosłując pagajami. Oczywiście w pontonie czterech laików ubranych w kapoki, bez flisaka (jak na spływie Dunajcem). A ja strasznie boję się wody... Jednak pierwsze koty za płoty i po kilkuminutowym kręceniu się w kółko opanowaliśmy ten nieszczęsny ponton i dopłynęliśmy do celu

Dzień piąty to wycieczka w nieznane, w inny świat – Ukraina i Lwów. Już teraz wiem, dlaczego batiarzy lwowscy śpiewali „bo ni ma jak Lwów”. Miasto przepiękne, ale strasznie zniszczone. Potrzebne byłyby chyba miliony, żeby przywrócić Lwowowi dawną świetność. Jednak spod kurzu, zniszczonych murów i żebrzących ludzi przebija majestat tego miasta. No i oczywiście na każdym kroku można poczuć polskość. Każdy z naszej wycieczki był zachwycony innym zabytkiem, ale wszyscy, cala czterdziestka jednakowo płakała na Cmentarzu Orląt Lwowskich. Prosty w swojej architekturze, a bardzo przejmujący. Zresztą cały Cmentarz Łyczakowski emanuje wielkością, historią, pamięcią o dawnych czasach. Bo taki był Lwów, bo taki jest Lwów. Teraz wiem, że te kilka godzin spędzonych w tym mieście to tylko przedsmak. Tam trzeba wrócić, koniecznie...

Dzień szósty to „górska wyrypa” Najpierw wizyta w Nowosiółkach w Muzeum Przyrodniczym, zakrapiana kawą Darz Bór J Hmmm, humor po takiej kawie jest przedni Następnie przejazd na Przełęcz Wyżną i spacer na Połoninę Wetlińską (w zasadzie jej skraj) do Chatki Puchatka. Godzinka przy schronisku i spacerek w dół. Potem przejazd do Wołosatego do stadniny koni huculskich. Urocze zwierzęta

Dzień siódmy, ostatni – zwiedzanie zamku w Łańcucie (pomimo poniedziałku i zamkniętego muzeum) i powrót do Poznania. Oczywiście nie musze mówić, że w Łodzi znowu rozpętał się kataklizm. Widok z okien autobusu jak z Wojny światów, wichura i pioruny, bleeee.

Przepraszam, że relacja taka długa, chociaż bardzo starałam się ją skrócić. Zdjęcia mam, ale musi przyjechać mądry i mi je przegrać z aparatu na komputer. Jak będziecie zainteresowani, to je wkleję.

Na koniec dodam, że celowo pojechałam na taką lightową i zorganizowaną wycieczkę. Miała ona na celu sprawdzenie mojej kondycji po tegorocznych problemach zdrowotnych. Na połoninę wlazłam bez zadyszki, więc chyba doszłam już do siebie J Oczywiście pozostał wielki niedosyt, że na przykład tylko Chatka Puchatka, a dlaczego nie cała Połonina, a w ogóle to dlaczego nie Tarnica, że nic w Lesku, a jest tam tyle rzeczy do zobaczenia, że nie zdążyliśmy przejechać szlakiem ikon, ale wiem, że wrócę w Bieszczady jeszcze nie raz, być może już w sierpniu

w ostatnim numerze n.p.m. ukazał się obszerny artykuł na temat geocachingu w Polsce (fragment można przeczytać na stronie http://www.npm.pl/artykul.php?art=1430 )

mam nadzieję, że nikt się nie pogniewa jeśli przytoczę całość:

n.p.m. - Magazyn Turystyki Górskiej nr 8 (sierpień 2008) s. 58-61

Skarb na szczycie góry
Filip Springer

Niemal na każdym ważniejszym polskim szczycie znajduje się skarb. Jednak żeby go odkryć, przed wyruszeniem w drogę trzeba się dobrze przygotować. A na samym szczycie wykazać szpiegowskimi wręcz umiejętnościami i intuicją indiańskiego tropiciela. No i nie można liczyć na wielkie bogactwo.

W Tatrach, Bieszczadach czy na Babiej Górze. Na szlakach Beskidu Niskiego czy Gór Izerskich, w Karkonoszach i Kotlinie Kłodzkiej. Pod kamieniami, zwalonymi drzewami, na węzłach szlaków i w opusz-
czonych pasterskich szałasach. Jeśli wszędzie tam zobaczysz dziwnie zachowującego się człowieka z saperką i odbiornikiem GPS, możesz mieć pewność, że masz do czynienia z łowcą skarbów. Geocacherem.

Skarb w dworze
– Zasada jest prosta – mówi Filip Stefaniak, założyciel pierwszego w Polsce serwisu dla miłośników geocachingu. – Ja mam odbiornik GPS i szukam skarbów, czyli niewielkich skrzyneczek ukrytych w charakterystycznych punktach przez innych użytkowników GPS. Współrzędne tych punktów zostawiają na stworzonej przeze mnie stronie internetowej.
Czyli wystarczy wejść, ściągnąć na swojego GPS a dane interesujących nas skrzynek i ruszyć na wędrówkę. Potem, już w terenie, wpatrując się w wyświetlacz odbiornika, iść tak długo, aż będzie się pewnym, że to tuż-tuż. I wtedy zacząć szukać.
– Odbiorniki, jakie są w sprzedaży, mają dokładność nie większą niż 5-10 metrów. Dlatego poszukujący skrzynki może się wspierać jej opisem zostawionym przez internautów, którzy dotarli do niej wcześniej – wyjaśnia Stefaniak.
Zaglądam do sieci: „Skrzyneczka znaleziona, choć z wielkim trudem. Faktycznie jest na ganku, w dziurze.... tylko ten skarb, jak i sama dziura kamykiem jest przysłonięta delikatnie. Więc trzeba spojrzeć najpierw, który kamień jest mniejszy i leży luzem i jednak go wyjąć, aby dostać się do skarbu. Aczkolwiek, jak się dobrze przyjrzeć, to fragmenty folii widać w dziurze, więc można bez rozbierania całego muru go znaleźć. Skrzynkę pozostawiam ukrytą, tak jak ją zastaliśmy” – to o skarbie w Dworze Stroińskich w pobliżu szlaku prowadzącego do źródeł Sanu w „bieszczadzkim worku”.

Mobilna albo drive-in
Czym są skarby, że ludzie chcą ich poszukiwać i odkrywać?
- Każda puszka składa się z kilku elementów: niewielkiego ołówka, książeczki wpisów (log booka) oraz drobnego prezentu dla odkrywcy. To może być batonik, płyta CD albo breloczek czy figurka postaci znanej z kreskówek - wylicza Filip Stefaniak. - Całość musi być spakowana do szczelnego plastikowego pudełka i owinięta folią.
Skarby lubią znikać, zwłaszcza te schowane w uczęszczanych przez turystów miejscach, więc zawiniątko jest często dobrze zakamuflowane. Odkrywca po wpisaniu się do log booka, zabraniu prezentu i umieszczeniu w pudełku czegoś od siebie, musi je dokładnie zapakować i umieścić w tym samym miejscu.
Po powrocie do domu może się podzielić z innymi internautami swoimi wrażeniami dotyczącymi poszukiwania skrabu i czekającej tam niespodzianki.
Są jednak skrzynki wyjątkowe. Stworzona przez Stefaniaka strona internetowa www.opencaching.pl wymienia kilka ich typów. Skrzynki "drive-in" są dla leniwych, którzy zamiast wyjść w teren, wolą nie odchodzić od samochodu. Ten typ skrzynki umieszczony jest bowiem zawsze w pobliżu parkingu. Skrzynka "mobilna" może być przeniesiona przez odkrywcę w inne miejsce. "Multicache" to skarb, który trzeba zlokalizować na podstawie współrzędnych ukrytych w kilku innych skarbach schowanych w okolicy. I wreszcie skrzynka matematyczna - jej odnalezienie nie sprawi kłopotu osobom o ścisłych umysłach, które szybko poradzą sobie z obliczeniami prowadzącymi do upragnionego celu.
- Tak naprawdę ogranicza nas tylko inwencja i własna wyobraźnia - śmieje się Stefaniak.

Import z Ameryki
Geocaching jako zabawa powstał w Stanach Zjednoczonych w chwili, w której upowszechniły się osobiste odbiorniki GPS. Dziś kilkaset tysięcy skrzynek ze skarbami rozsianych jest po całym świecie. Najwięcej w USA i Wielkiej Brytanii. Amerykańscy żołnierze umieszczają swoje skrzynki na pustyniach Iraku i w górach Afganistanu. Polarnicy chowali je już na Antarktydzie. Znajomi Filipa umieścili polską skrzynkę pod wieżą Eiffla. Skarby są na wszystkich kontynentach. Bo wszędzie są geocacherzy.
- Miałam przyjaciela Hiszpana, maniaka geocachingu. Podróżowaliśmy po Pirenejach i zamiast zwiedzać oblegane przez turystów miejsca, on, wpatrzony w GPS, ciągnął mnie w jakieś podejrzane zaułki - mówi Anna Pawleta, etnolog. - Dzięki temu poznałam Gibraltar z zupełnie innej strony. A on "zaliczył" kolejne skrzynki.
Do Polski geocaching trafił stosunkowo niedawno. Pierwsze skrzynki założył właśnie Filip Stefaniak w 2004 roku. Od tego czasu zarówno skarbów, jak i ich poszukiwaczy przybyło. Dziś samych skrzynek jest ponad trzy tysiące. Osób ich poszukujących nikt już nie liczy.
- Geocacherzy to taka społeczność, która wyszła z sieci - mówi Radosław Zych z Warszawy. - Wielu pozostaje anonimowych, a punktami zostawiania śladów po sobie, zamiast wirtualnej przestrzeni, są skrzynki ze skarbami.

Poszukiwanie wciąga
Geocacherzy poszukujący skarbów dzielą się na kilka kategorii. Są tacy, którzy preferują obszary miejskie, inni szukają silnych doznań, czołgając się w bunkrach i tunelach, wchodząc na rusztowania czy penetrując bagna. Jeszcze inni szukają skarbów w określonych obszarach Polski. Albo w górach.
- Chodzę po górach od małego. Kiedyś pojechałem w Kotlinę Kłodzką z pożyczonym GPS-em. Na ekranie zaczęły migać mi informacje, że w pobliżu znajdują się skrzynki geocache. Wprowadził je mój kolega, który w geocaching bawił się już wcześniej - opowiada Artur Brzozowski z Kielc. - Od tego czasu szlaki moich kolejnych wędrówek wyznaczają skrzynki.
Jak sam przyznaje, poszukiwanie skarbów za pomocą GPS-a zmodyfikowało nieco jego ekwipunek zabierany na górskie wyprawy. Sporej wielkości odbiornik, mała saperka, rękawice ogrodnicze, długi drut do sprawdzania, czy coś jest pod ziemią, gumki recepturki, plasikowe pudełka, kilka gadżetów do odnalezionych skarbów i pęk ołówków.
Radosław Zych dodaje, że początkowo dość podejrzliwie podchodził do zabawy w poszukiwanie skarbów. - Ale gdy znajdziesz jeden skarb, to już nie przestaniesz. Ja szukam w weekendy gdzieś daleko w terenie, a w wolnych chwilach przeczesuję najbliższą okolicę mojego domu. Zawsze jest czas na poszukiwanie. To wciąga.

Skrzynki w górach
Gdzie najlepiej szukać skarbów w polskich górach? Strony internetowe poświęcone geocachingowi wymieniają kilkaset lokalizacji od Pogórza Izerskiego po Bieszczady. Najwięcej jest ich w Kotlinie Kłodzkiej i Bieszczadach - po kilkadziesiąt skarbów w najważniejszych i najczęściej uczęszczanych punktach. Skrzynki znajdują się też na takich szczytach, jak Śnieżnik, Szczeliniec, Kasprowy Wierch, Krzemieniec czy Tarnica. Jednak poszukiwacze ukrywają je także w bardziej intrygujących miejscach. Wystarczy poczytać opisy skrzynek na stronach internetowych, by nabrać ochoty na ich odszukanie. Zachęcają do tego już same, często bardzo wymyślne nazwy skarbów.
Geocache w uroczym Beskidzie Niskim: "skrzynka ukryta jest w drzewie, ok. 150 cm nad poziomem gruntu. W okolicy można podziwiać niesamowite widoki. Piwo nie zmieściło się do skrzynki, więc jest zapakowane w worku obok".
Piknik pod Wiszącą Skałą: "(...) do zabrania: świecący bączek, auto dźwig, szekla, szklany świecznik, puzle Ratatuj, układanka 15-tka, światło chemiczne".
U świstaków: "W przerwie szusowania polecam zwiedzanie zabytkowych szałasów, stanowiących onegdaj letnią bazę jurgowskich pasterzy i zaliczenie ukrytego w okolicy kesza. A na podsumowanie dnia polecam zimne, czopowane piwo prosto od pivovara, w Chacie Murań w pobliskich słowackich Podspadach - mmm, bajka!".
- O to właśnie chodzi. Wędrujesz po górach, co już samo w sobie jest absolutnie rewelacyjne, a do tego od czasu do czasu odkrywasz skarby w miejscach, do których zwykle byś nie trafił - zapala się Artur Brzozowski.

Geokrety w akcji
To, co znajdzie się w skrzynkach, zależy tylko od inwencji geocacherów. Szczotkujący krasnal przywędrował z Lublina, przejechał się kawałek w plecaku, potem wylądował na kilka długich tygodni pod ziemią gdzieś w Beskidzie. Szczotkujący Krasnal to jeden z geokretów - niewielkich zabawek, które zmieniają "miejsce zamieszkania" wraz z każdym ponownym odkryciem skarbu. W internecie można śledzić losy na specjalnych stronach i forach poświęconych geocachingowi. To urozmaicenie wprowadzone całkiem niedawno w polskim środowisku geocacherów.
- Z jednego objazdu wróciłem kiedyś z ośmioma niewielkimi buteleczkami, którymi mogłem się raczyć potem w długie zimowe wieczory - mówi dyplomatycznie Radek Zych.
Ale zdarzają się też prawdziwe skarby. W specjalnych skrzynkach, zakładanych zwykle przez kilka osób, można przy odrobinie szczęścia znaleźć naprawdę wartościowe przedmioty. Zwykle jednak droga do nich jest o wiele trudniejsza niż do zwyczajnych skarbów.
- Na tydzień przed wyborami prezydenckimi zrobiliśmy skrzynkę o wdzięcznej nazwie Dwie Kaczki. To był multicache, więc żeby zdobyć jego współrzędne, trzeba było znaleźć pięć innych skrzynek. Ale ten, któ go odnalazł, oprócz satysfakcjizdobył sporą butelkę Johny Walkera i kilka innych trunków - podkreśla Zych.
Dwóch Kaczek przez kilkanaście godzin szukały dwie ekipy poszukiwaczy. Przy kolejnych skrzynkach pośrednich mijali się o kilkanaście minut, nie wiedząc o sobie.
- Często jest tak, zwłaszca w weekendy, że przy skrzynkach, na przykład na uczęszczanych górskich szlakach czy na Kasprowym Wierchu, jest spore zamieszanie i można spotkać znajomych z internetu - mówi Filip Stefaniak. - Łatwo ich poznać: kręcą się podejrzanie w jednym miejscu, gapią się pokątnie na GPS-y albo palmtopy. W końcu ruszają w jakimś dziwnym kierunku, a po chwili tryumfalnie krzyczą.

Porażka pod Krzyżną
O tym, jak trudno jest odnaleźć geocache, mogę się przekonać, wędrując po Rudawach Janowickich. Pożyczam GPS-a i za cel swojej eksploracji obieram jeden z najwyższych szczytów Rudaw - Krzyżną Górę. Dotarcie w okolice skarbu nie sprawia większego problemu, bo to zaledwie kilkanaście minut marszu i kilka minut mozolnego podejścia od jedynego w tych górach schroniska - Szwajcarki. Na szczycie mój odbiornik dumnie pokazuje, że jestem niecałe dwa metry od celu. Podekscytowany rozpoczynam więc poszukiwania. Oglądam z pedantyczną precyzją okolice krzyża stojącego na szczycie góry i wszelkie skalne szczeliny. Rzut oka na odbiornik i... okazuje się, że nagle jestem 30 metrów od skarbu. Niezrażony zerkam w notatki ściągnięte z internetu i szukam dalej. Po godzinie przeczesywania skał poddaję się. Skarbu albo nie ma, albo nędzny ze mnie geocacher. Umiem za to zwrócić na siebie uwagę, bo niemal wszyscy, którzy w tym czasie wdrapali się na szczyt Krzyżnej pytali, czy coś zgubiłem, a nawet oferowali pożyczenie mi czapki - "bo tak okropnie wieje".
Podczas moich poszukiwań złamałem kilka podstawowych zasad geocacherów. Przede wszystkim, każdy, kto przyglądał mi się dłużej niż kilkanaście sekund, od razu wiedział, że czegoś szukam, i to za pomocą odbiornika GPS. A to niedopuszczalne, bo powoduje, że inni, którzy poszukiwaczami nie są, też zaczynają węszyć.
- I jak skarb znajdą, to z reguły baton zjedzą, jeśli tam jest, a resztę wyrzucają na śmietnik albo zabierają ze sobą - wyjaśnia Filip Stefaniak.

Do skarbów się wraca
W dodatku poza GPS-em nie miałem nic ze sobą. Żadnego prezentu, cukierka ani przyborów do naprawy skrzynki. Gdyby okazała się ona zniszczona, nic nie mógłbym zrobić.
- W dobrym tonie jest włożyć coś od siebie do pudełka po zabraniu znajdującego się tam prezentu - wyjaśnia Artur Brzozowski. - Jeśli skarb jest uszkodzony albo przemoczony, należy zabezpieczyć go tak, by nie ulegał zniszczeniu. Dlatego zawsze noszę ze sobą worki foliowe czy gumki recepturki.
Obowiązkiem każdego poszukiwacza jest także wpisanie się do log booka (którego ja nie odnalazłem) oraz opisanie swoich przygód w internecie. Dzięki temu każdemu następnemu będzie łatwiej pokonać trudności, z którymi ty sobie pradziłeś. A dlaczego skarbu nie znalazłem?
- Miałeś pecha, bo akurat ten skarb jest ukryty 50 metrów od miejsca, które wskazuje pojedynczy GPS. Najlepiej szukać skarbów w kilka osó wyposażonych w odbiorniki i uśredniać ich wynik. Warto też dobrze wczytać się w notatki zostawione przez internautów w sieci i przejrzeć zdjęcia miejsca ukrycia skarbu - wyjaśnia rozbrajająco Artur Brzozowski.
I rzeczywiście, gdy po powrocie z mojej ekspedycji zaglądam do internetu, sprawa wydaje się banalnie prosta. Na zdjęciu widnieje wykrot pod skałą, obok której przechodziłem kilkanaście razy.
- To jest całe piękno geocachingu - śmieje się Brzozowski. - Musisz tam po prostu wrócić.

Tommer91, Huczaj, Krzymul, Ala, Zakochani w Tatrach

Muszę się Wam do czegoś przyznać, moja odnowiona przygoda z górkami rozpoczęła się dokładnie 13 marca 2008 wejściem na Lubomir, podczas którego myślałam, że umrę w trakcie podejścia.
Od miesiąca miałam upragnione prawko, dojazd z Krakowa zajął mi … lepiej nie pisać, w każdym bądź razie wysiadłam z samochodu mając wrażenie, że szczyt zdobyłam, tak byłam spocona.
0 kondycji, pogoda okropna; śnieg na przemian z deszczem, zgubiłam się na szlaku … ale po powrocie do domu, Boże, nigdy nie zapomnę tego uczucia …

Czasami życie ( czyt. człowiek ) potrafi tak „dorypać”, że nie wiadomo co zrobić.
Wtedy przeczytałam w necie o KGP, przypomniałam sobie o łazikowaniu z czasów licealnych i tych wcześniejszych, i tak odnowiła się moja miłość do GÓR.

Oto sentymentalna relacja z letniego wejścia na Tarnicę.

Rodzinne sprawy opóźniły mój wyjazd z Przemyśla w kierunku Ustrzyk Górnych, deptałam po pedale gazu ile się dało, wypatrując z niepokojem, czy aby gdzieś NIEBIESCY nie czają się za zakrętem .
Totalna głupota jak na tak mało doświadczonego kierowcę, bo nie zawsze jest tak, że cel uświęca środki. Obyło się bez nieszczęścia i haltowania przez NIEBIESKICH.
Ustrzyki Górne, dolny parking, środek tygodnia, masa ludzi. Pytam parkingowego, gdzie dokładnie zaczyna się czerwony szlak na Tarnicę, a on do mnie, czy opłacam postój na cały dzień.
Mówię: panie, jaki cały dzień, ja mam w planach wejście dziś na dwa szczyty, proszę zapisać godzinę, a ja po powrocie uiszczę ile trzeba.
On: Nie ma sprawy, ok., a ten drugi szczyt to który?
Ja: Lackowa.
On: Nie słyszałem.
Ja: Beskid Niski.
On: Aaa, znam.
Taaaaa.

W międzyczasie i pobliskiej przestrzeni parkuje bardzo sympatyczna rodzina (2+1), która usłyszała moją rozmowę z parkingowym. Przesympatyczna pani radzi mi pojechać do Wołosatego i stamtąd wyjść na Tarnicę, bo szlak krótszy i niby mniej nudny. Na szczęście coś mnie tknęło i stwierdziłam, że skoro tutaj przewalają się tabuny ludzi, to w Wołosatym pewnie jest jeszcze gorzej.

Ruszyłam w górę, już pieszo, drogą asfaltową.
I tu moja rada: niepotrzebnie stracony czas i męczenie nóg, należy podjechać do budki, gdzie uiszcza się stosowną opłatę za wejście na teren BPN, bo obok jest parking dla samochodów.
Właściwy szlak zaczyna prowadzić przez las, momentami przez specjalnie wyłożone deski i pomiędzy drewnianymi poręczami, na których co jakiś czas widnieją informacje, aby nie schodzić ze szlaku – regeneracja otoczenia przyrodniczego.

Prę do przodu swoim rytmem, jak czołg – powoli ale skutecznie, mijam zziajanych innych wchodzących. Uśmiecham się do siebie, bo wkoło mnie wszędzie jakieś grzyby nadrzewne i zaczynam czerwony szlak nazywać „grzybnym”.

Przed samym wyjściem z lasu ostro w górę i moja pierwsza hiperwentylacja. Wychodzę na „zieloną przestrzeń oceanu” i robię pierwszy postój. „Dopaszczowo” nawadniam organizm Piwniczanką, poprawiam sznurowadła i wyciągam kurtkę z plecaka na podorędzie. Zaczyna boleć mnie gardło od co chwilowego cześć i dzień dobry.
Ruszam dalej, na stromym podejściu przez połoninę druga hiperwentylacja
Schodzący pan w humorystyczny sposób pociesza mnie : „wszyscy w tamtym kierunku jakoś dziwnie tak dyszą, a ja biedaczek syczę z bólu, czując jak palce próbują zrobić mi otwory w butach”.
Suszę zęby do pana, ale w oczach mam mord !

Kolejny odpoczynek, zakładam kurtkę, bo w tych Bieszczadach to mają jakieś takie dziwne przeciągi i jakoś znienacka zrobiło się chłodniej. W oddali widzę szczyt Tarnicy, robię zdjęcia i sunę dalej, a im dalej tym więcej ludzi
Dochodzę do miejsca, skąd widzę przełęcz i szlak od Wołosatego, włosy stają mi dęba – przemarsz wojsk to mało… idę dalej, a im dalej tym mniej prywatnie, społeczeństwo wręcz ociera się o siebie !
Już na szczycie podziwiam widoki (oj, warto zdobyć tę górę), a na pierwszym planie biwakujących … hmm, kilka zdjęć i zaczynam schodzić.
Za przełęczą mijam jakąś grupę dzieciaków - chyba kolonistów. Dwie dziewczynki siedzą na kamieniu i jedna użala się do drugiej z wilgotnymi oczkami: po co my tu idziemy, przecież tu nic nie ma, tylko same widoki i widoki.

Powolutku schodzę w dół i w pewnym momencie mam oczy szeroko otwarte ze zdumienia, widzę rodzinę (2+3), mamusia w klapeczkach, dwa biegające wkoło brzdące z lekko posiniałymi ustami (na połoninie czuć wyraźnie spadek temperatury) i tatuś w sandałkach pchający wózek z trzecim berbeciem. Nie byłam aż tak bezczelna, aby uwiecznić szczęśliwą rodzinkę na zdjęciach, choć inni robili to z upodobaniem …

Przed wejściem w las chwilowy odpoczynek i znów dopaszczowe nawadnianie organizmu. Mijają mnie trzy dziewczyny i jeden chłopak - jacyś tacy dziwni i nie na czasie, bo… zbierają do reklamówki śmieci zostawione przez innych – normalnie nienormalni !

Już na parkingu wywalam do pojemnika na śmieci butelkę po Piwniczance, 4 po innych wodach, kilka opakowań z batonów i 3 puszki po piwie, heh, też jestem jakaś niedzisiejsza.

Pan parkingowy: A czułem, że pani nie wejdzie na Tarnicę i w pewnym momencie zrezygnuje, skoro ma pani jeszcze pojechać dziś dalej.
Ja : Każdy czuje co innego, ale jesienią to będę mieć chyba tu zniżkę za parkowanie, bo z przyjemnością wrócę, aby nacieszyć oczy innym kolorytem lasów spod krzyża na Tarnicy.
( niestety, nie udało się jesienią, wdrapałam się tam w zimie, o czym już wiecie ).
Gdy pan zobaczył zdjęcia, to oczka zaokrągliły mu się z lekka, pogratulował, pożyczył szczęśliwej drogi, pobrał opłatę, machnął mi ręką, w którym kierunku na Komańczę i bumcykając pięścią w klatę obiecał, że będę mieć zniżkę.

Dalej relacja dotyczy Lackowej i cholernego pecha jakiego tam miałam, ale żeby nie zanudzać zapraszam do galerii zdjęć :
http://picasaweb.google.pl/Mglejarka/Tarnica02#